10 minuten

Via mijn meiden krijg ik een briefje in handen met een uitnodiging van de juf van groep 6 voor een 2x 10-minutengesprek. Deze keer zijn deze gesprekken alleen op uitnodiging van de leerkracht. Hoewel ik geen gekke of alarmerende dingen verwacht, vraag ik de dames toch even naar de aanleiding van deze uitnodiging. “Nou, gewoon, de juf wil je zeggen dat we het heel goed doen en ze heeft je dit jaar nog niet gesproken”. Inderdaad, het klopt, eigenlijk heb ik haar nog nooit echt gesproken en het loopt al tegen het eind van het schooljaar. De afspraak staat voor volgende week maandag, van 18.00 tot 18.20 uur. Wat een krankzinnige tijd! Net rond etenstijd, met 5 kids aan tafel, nou ja …… Mijn man zou later thuiskomen, maar die meiden van 9 kunnen best wel even 20 minuten op hun broertje en zusje van 3 passen aan het begin van die avond.  Dan kan ik ze zelf nog in bed leggen bij terugkomst. ’s Middags belt de juf dat het wat haar betreft ook 18.40 uur mag worden. Da’s komt iets beter uit wat mij betreft.

We eten wel bijtijds, maar zoonlief is zo moe dat hij onder het eten in slaap is gevallen, met z’n hoofd op tafel. Na het toetje besluit ik hem dan maar alvast in bed te doen, anders moet ie daar zeker drie kwartier blijven zitten. Ik pak hem voorzichtig op, maar hij wordt wakker en zet het op een brullen. Met een beetje overredingskracht probeer ik hem in z’n pyama te krijgen, maar z’n verzet wordt steeds groter. Ik móet nu echt weg! Naar school!. Hup, weer met hem naar beneden, waar de meiden hem proberen te troosten. Ik schiet m’n jas aan, sjor m’n fiets uit de schuur en race weg, zijn gekrijs hoor ik nog als ik de hoek om ben.

Bij de school is het rustig en de juf kan mij direct ontvangen, met naast haar de schrijvende stagiaire. Ja, ik mag zelf als eerste van wal steken. “Tja…. wie heeft wie nou uitgenodigd?”, denk ik even, maar goed…. dan begin ik wat te vertellen over de meiden. De juf valt me bij en zegt dat het heel goed gaat met hen in de klas. Er vallen nog wat complimentjes, we hebben het nog even over die bijeenkomst over sociale vaardigheden en dan valt het weer even stil.

Natuurlijk moet ik blij zijn dat ik me geen zorgen hoef te maken, ze doen het nog steeds fantastisch en dat na maar anderhalf “kleuteren”. Maar ergens baal ik ook van die “niks-aan-de-hand”-gesprekken. Ik had m’n tijd nu beter kunnen besteden. Alles moest ik thuis overhoop halen, voor … ja, voor wat?

Na ongeveer 15 minuten beëindigen we het gesprek, we schudden elkaar de hand en ik loop naar de deur, niet nalatend te roepen dat ik nu snel weer naar huis ga om “de schade thuis op te nemen”.